„ძალიან ხშირად მიფიქრია, ხომ არ ვუშვებ შეცდომებს, რომლებიც ჩემს შვილს მომავალში ფსიქოლოგიურ ტრავმად დაუბრუნდება. ზოგჯერ ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ რაც არ უნდა ვეცადო, მაინც ვერ ავიცილებ ამას თავიდან. მართლა ყველა ბავშვს აქვს ტრავმა?
მაგალითად, ერთხელ ჩემი შვილი მოვიდა და მითხრა, რომ ბაღში ჯგუფელმა სათამაშო წაართვა. იმ მომენტში ვერ გავიგე სწორად როგორ მოვქცეულიყავი – უნდა განმეხილა სიტუაცია, უნდა დამეცვა ბოლომდე, თუ უბრალოდ დამემშვიდებინა?
ხშირად მეშინია, რომ თუ დამშვიდება და რაღაცის გაიოლებას შევეცდები, იფიქრებს, რომ მისი გრძნობები არ არის მნიშვნელოვანი. ან პირიქით — თუ ზედმეტად ემოციურად მოვიქცევი, შეიძლება უფრო დავუმძიმო განცდები.
ზოგჯერ ისიც მიფიქრია, როცა ვეუბნები „შენ ხომ არ გააბრაზე?“ ან „იქნებ შენც წაართვი?“ — ხომ არ ვაკისრებ მას პასუხისმგებლობას იმაზე, რაც რეალურად მისი ბრალი არ არის?
ვცდილობ, კარგი მშობელი ვიყო, მაგრამ ვერ ვხვდები, სად გადის ზღვარი. რა არის ის, რაც რეალურად აყენებს ბავშვს ზიანს და რა — არა? როგორ მოვიქცე ისე, რომ მან თავი დაცულად იგრძნოს, მაგრამ თან სწორადაც გავზარდო? მოკლედ, მინდა ვიცოდე — რას ვაკეთებ სწორად და რას — არა? და როგორ მოვიქცე, რომ ჩემი შვილისთვის ეს ყველაფერი ტრავმად არ იქცეს მომავალში?“
ეს მორიგი შეკითხვაა მკითხველისგან, რომელიც ნამდვილად იმსახურებს ვრცელ პასუხს და რაც მთავარია, ბევრი მშობლისთვის იქნება საინტერესო.
თანამედროვე ფსიქოლოგია ამბობს, რომ ტრავმა პრაქტიკულად ყველას აქვს. შეუძლებელია, ადამიანი გაიზარდოს და განვითარდეს ისე, რომ ერთხელ მაინც არ შეხვდეს ძლიერი სტრესი ან აუტანელი ემოციები.
სწორედ ამიტომ, სპეციალისტები ხშირად ამშვიდებენ მშობლებს — რაც არ უნდა ეცადოთ, თქვენს შვილს მაინც ექნება რაღაც, რასაც მომავალში ფსიქოთერაპევტს მოუყვება. ეს არ ნიშნავს, რომ თქვენ რაღაც არასწორად გააკეთეთ — უბრალოდ, ფსიქიკა ასე მუშაობს და ადამიანები ერთსა და იმავე მოვლენებს სხვადასხვანაირად აღიქვამენ.
Loading ...