“პურის გარეშე ნუ ჭამ, ვერ დანაყრდება!“, „წვნიანი ყოველდღე უნდა ჭამოს ბავშვმა, თორემ კუჭ-ნაწლავი გაუღიზიანდება!“, – ეს ფრაზები ბავშვობიდან ბევრს კარგად ახსოვს და ხშირად ახლაც გაიგონებთ, არადაამ დროს ბავშვი აქტიურია, დანაყრებულია და გასტრიტიც არ აწუხებს. თუმცა ბებიების დარწმუნება, რომ თანამედროვე კვების მიდგომები ყოველთვის „არასწორი“ არ არის, სულ უფრო რთულდება.
ბავშვობიდან გვასწავლიდნენ, რომ უპუროდ ჭამა არ შეიძლება, წვნიანი ყოველდღე აუცილებელია, საჭმლის „ცოტ-ცოტა“ ჭამა ცუდია. მაგრამ მართლა ასეა? სპეციალისტების შეფასებით, ამ მიდგომებიდან ზოგი უბრალოდ მოძველებულია, ზოგი — მავნე, ზოგს კი ნაწილობრივ მაინც აქვს საფუძველი.
წარმოგიდგენთ იმ წესებსა და კვებით ჩვევებს, რომლებიც საბჭოთა წარსულიდან მოგვყვება და დღეს მათი გათვალისწინება საჭირო აღარ არის.
ყველაფერს პური უნდა მივაყოლოთ?
პურის მიყოლების ტრადიცია იმ დროიდან მოდის, როცა სხვა პროდუქტები დეფიციტი იყო. პური კუჭს ავსებდა და დანაყრების შეგრძნებას აძლევდა.
სრულფასოვანი კვებისას ყოველ ულუფაზე დამატებითი პურის ნაჭერი ჯანმრთელობისთვის აუცილებელი აღარ არის. პირიქით — ერთი ნაჭერი დაახლოებით 60 კკალს შეიცავს, და თუ დღეში სამჯერ მივიღებთ, უკვე თითქმის 200 დამატებითი კალორიაა. თანამედროვე ჭარბი კვების პირობებში ეს შეიძლება წონის მატებასაც უწყობდეს ხელს. გაცილებით სასარგებლო ჩვევაა თითოეულ კვებაზე ბოსტნეულის დამატება.
სადილი აუცილებლად პირველი, მეორე და დესერტი უნდა იყოს?
პირველი, მეორე და დესერტი — ეს უფრო კულტურული ტრადიციაა, ვიდრე ჯანმრთელობის მოთხოვნა. მნიშვნელობა არა კერძების რაოდენობას, არამედ მათ შემადგენლობას აქვს.
თუ სადილი შედგება ძეხვისა და ცხიმიანი მაკარონისგან, სუპისა და შაქრიანი კომპოტისგან, ორგანიზმი დიდ სარგებელს ვერ მიიღებს. გაცილებით მნიშვნელოვანია ცილების, ცხიმებისა და ნახშირწყლების ბალანსი, ასევე ვიტამინებისა და მინერალების შემცველობა.
„სანამ ბოლომდე არ შეჭამ, მაგიდიდან არ ადგები“
ეს ფრაზა ბევრ ადამიანს დაეხმარა არაჯანსაღი კვებითი ქცევის ჩამოყალიბებაში. ბავშვს უნდა ვასწავლოთ, რომ მოუსმინოს საკუთარ სხეულს — შიმშილისა და დანაყრების სიგნალებს…განაგრძეთ კითხვა
Loading ...