სოციალური სამართლიანობის ცენტრის ხელმძღვანელი თამთა მიქელაძე რუსთაველის თეატრში რუსეთის თეატრალური ინსტიტუტის სტუდენტების მიერ გამართულ წარმოდგენას ეხმაურება, რომელიც 9 მაისს მიეძღვნა.
საქართველოში შვეიცარიის საელჩოში რუსეთის ინტერესების სექციის განცხადებაში ვკითხულობთ:
“14 მაისს შოთა რუსთაველის სახელობის საქართველოს სახელმწიფო აკადემიური თეატრის სცენაზე დიდი წარმატებით გაიმართა კონცერტი, რომელიც დიდი გამარჯვების 81-ე წლისთავს მიეძღვნა.
რუსეთის თეატრალური ხელოვნების ინსტიტუტის (ГИТИС) დამამთავრებელი კურსის სტუდენტებმა წარმოადგინეს ნათელი მუსიკალური და ქორეოგრაფიული კომპოზიციები ომის წლების სიმღერებზე. ლეგენდარულმა მელოდიებმა, როგორიცაა “კატიუშა”, “ბნელი ღამე” და “ლურჯი ცხვირსახოცი” მაყურებლის გულებში ყველაზე ცოცხალი გამოხმაურება ჰპოვა. მუსიკალური ნომრების გარდა, მსახიობები ღრმა განცდით კითხულობდნენ იმ დიდი ეპოქის პოეტებისა და მწერლების, კონსტანტინ სიმონოვის, ალექსანდრ ტვარდოვსკის, ასევე რობერტ როჟდესტვენსკისა და ვლადიმირ ვისოცკის, უკვდავ სტრიქონებს. საღამოს სტუმრები, დიპლომატიური კორპუსის, საქმიანი და სამეცნიერო წრეების, საზოგადოებრივი და კულტურული ორგანიზაციების წარმომადგენლები, ასევე რუსი თანამემამულეები, თითოეულ გამოსვლას აპლოდისმენტებით აცილებდნენ.
ჩვენი საერთო ისტორიის გმირული ფურცლების, დიდი სამამულო ომის შესახებ წმინდა პოეტური მოგონებები სამუდამოდ დარჩება რუსეთისა და საქართველოს ხალხების გულებში”, — წერია გავრცელებულ ინფორმაციაში.
თამთა მიქელაძე კითხვას სვამს: “საერთოდ იფიქრა ვინმემ თეატრში ან სამინისტროში, რას ნიშნავს დღეს კრემლის პროგრამით ორგანიზებული მსგავსი ღონისძიებების მასპინძლობა საქართველოში?”
“მგონი ბევრს გამოგვრჩა, მეც მხოლოდ ახლა ვნახე და ვერ ვიჯერებ, რომ ეს საქართველოში, რუსთაველის თეატრში მოხდა.
კრემლის ოფიციალური ნარატივით წარმოდგენილი მეორე მსოფლიო ომის გამოცდილებას ასე პირდაპირ უნდა იღებდეს და მოიხმარდეს ჩვენი საზოგადოება?!
მით უფრო მაშინ, როდესაც კონცეფცია “დიდი სამამულო ომი” მხოლოდ ისტორიული მეხსიერება აღარ არის და თანამედროვე რუსეთის სახელმწიფო იდეოლოგიის ცენტრალურ ელემენტად იქცა. პუტინის რეჟიმი მეორე მსოფლიო ომის ტრიუმფს აქტიურად იყენებს როგორც მისი პოლიტიკური ლეგიტიმაციის, იმპერიული გავლენისა და უკრაინაში მიმდინარე ომის გამართლების ინსტრუმენტს.
უფრო მეტიც, პუტინის რუსეთში მეორე მსოფლიო ომის დისკურსი უკვე აღარ ფუნქციონირებს როგორც ისტორიის რთული და ტრაგიკული გამოცდილება. ის გადაიქცა სახელმწიფო კულტად, სადაც გამარჯვება წარმოდგენილია როგორც რუსეთის განსაკუთრებული ცივილიზაციური მისიის მტკიცებულება, ხოლო კრიტიკული რეფლექსია თითქმის ღალატად ითვლება. “დიდი გამარჯვების” კულტი თანამედროვე რუსეთში არა მხოლოდ წარსულის გახსენებას, არამედ მუდმივი სამხედრო მობილიზაციისა და იმპერიული იდენტობის შენარჩუნებას ემსახურება.
რუსეთი “საერთო ისტორიის” იდეას ასევე იყენებს “რუსკი მირ” სივრცეში საკუთარი გავლენების გასავრცელებლად. ფრაზები, როგორიცაა “ჩვენი საერთო ისტორიის გმირული ფურცლები”, ნეიტრალური კულტურული ენა არ არის. ეს არის იმპერიული მეხსიერების პოლიტიკის ნაწილი, სადაც რუსეთი კვლავ ისტორიულ ცენტრად, ხოლო პოსტსაბჭოთა საზოგადოებები ერთიან “ცივილიზაციურ სივრცედ” არიან წარმოდგენილი. ასეთ ნარატივებში ქრება ოკუპაციის, საბჭოთა ტერორის, იძულებითი რუსიფიკაციისა და კოლონიური გამოცდილების ისტორია.
თან რუსთაველის თეატრი ხომ უბრალოდ კულტურული სივრცე არ არის. ეს არის ქართული კულტურული მეხსიერების ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ადგილი, რომელსაც პირდაპირ უკავშირდება საბჭოთა ტერორისა და რეპრესიების გამოცდილება. სწორედ ამიტომ განსაკუთრებით მძიმე და სიმბოლურია, როდესაც ამ სივრცეში ტარდება ღონისძიება, რომელიც რუსეთის სახელმწიფოს ოფიციალურ ისტორიულ და იდეოლოგიურ ნარატივს ატარებს.
ცხადია, რომ მეორე მსოფლიო ომის მეხსიერება თავისთავად პრობლემური არ არის, ეს ჩვენი ხალხის მძიმე გამოცდილება იყო და მას დანახვა, შესწავლა და ტრავმის და მსხვერპლის აღიარება სჭირდება, მაგრამ პრობლემურია მისი კრემლისეული, კოლონიური პოლიტიკური ინსტრუმენტალიზაცია. და სწორედ ამიტომ ჩნდება სრულიად ლეგიტიმური კითხვა, საერთოდ იფიქრა ვინმემ თეატრში ან სამინისტროში, რას ნიშნავს დღეს კრემლის პროგრამით ორგანიზებული მსგავსი ღონისძიებების მასპინძლობა საქართველოში?
არ აქვთ სირცხვილის გრძნობა რუსთაველის თეატრის მსახიობებს და რატომ არ ისმის მათი ხმა?!
დეკოლონიზაცია მხოლოდ პოლიტიკურ დამოუკიდებლობას არ ნიშნავს. ის საკუთარი ისტორიის, მეხსიერებისა და სიმბოლური სივრცეების დაბრუნებასაც გულისხმობს და საქართველოს დამოუკიდებლობიდან 35 წლის თავზე ამ იმპერიული პროგრამის ჩვენს ცენტრალურ კულტურულ სივრცეში ჩატარება გამაოგნებელია უბრალოდ””, — წერს თამთა მიქელაძე.
Loading ...