ქება სიძულვილისა – თამაზ ხარაიშვილის ბლოგი

“სისულელის ქებაში” ერაზმუს როტერდამელი ასეთ რამეს წერს: “რაც უფრო ფართოდაა  გავრცელებული ესა თუ ის მოვლენა, მით უფრო დასაფასებელიაო.” აქედან გამომდინარე, ჩვენს ცხოვრებას რომ დავაკვირდი, ჩვენგან დიდი პატივგება და დაფასება უკუთვნის სიძულვილს, რამეთუ ეს ისეთი მოვლენაა, წელიწადის ყველა დროს  განსაკუთრებულად რომ ყვავის საქართველოში. ჩართეთ ტელევიზია და წამოვა სიძულვილის ნიაღვარი, ლანძღვა-გინება, წყლის შესხმა, დედ-მამის გინება და ა.შ. ერთმა თავგასიებულმა კაცმა  ქალზეც კი გაიწია. რა პოლიტსიძულვილი უნდა დუღდეს ადამიანში, რომ ასეთი ნაბიჯი გადადგას. არც იმას ეამებოდა ასეთი საქციელი, ვის საამებლადაც ის თავგასიებული მოიქცა.. მოკლედ, სურათი ასეთია: პოზიციას სძულს ოპოზიცია, ოპოზიციას – პოზიცია (ბუნებრივად მიიჩნევა), უმრავლესობას სძულს უმცირესობა და პირიქით, ხელისუფლებას სძულს ხალხი, ხალხს არჩევნებიდან არ ჩევნებამდე სძულს ხელისუფლება (არჩევნების დღეს კი დაუტკბებიან ერთმანეთს), ივანიშვილს სძულს მიშა, ნაციონალები და “რუსთავი-2”. ამათ კიდევ ივანიშვილი სძულთ და კიდევ “ქართული ოცნება” . მძღოლებს სძულთ მოძრაობის წესები, მარშრუტკის მძღოლებს – მგზავრები, თან ისე მაგრად, რომ ამ ხვატში კონდიციონერსაც არ ურთავენ. ამდენად, რა გასაკვირია, რომ ხანდახან მგზავრები აგინებენ ან ურტყამენ მძღოლებს, არ რეკავენ ცხელ ხაზზე, რადგან ისედაც მაგრად ცხელა. რაღა ბევრი გავაგრძელო და თუ ადრე უფალი მეფობდა, ახლა მეფობს სიძულვილი… მაგრამ მთავარი ისაა, რომ ისიც არ ვიცით, თუ ვინ უნდა გვძულდეს….. ერთმანეთის სიძულვილმა საერთო მტერი დაგვავიწყა, არადა, აგერაა, ხელის ერთ გაწვდენაზე. თუმცა რა უნდა გვიკვირდეს —- აგერ ახლა, ზვიად გამსახურდიას ტყვია ვესროლეთ (ილიაზე გვქონდა გამოცდილება), ხოლო გაცილებით ადრე, ერის მამა სულხან-საბა წვერებით ვათრიეთ სვეტიცხოვლს ეზოში…. და კიდევ, და კიდევ…. ჯოჯოხეთია მოსაგონებლად.
Share

You may also like...

კომენტარის დატოვება

თქვენი ელფოსტის მისამართი გამოქვეყნებული არ იყო. აუცილებელი ველები მონიშნულია *