”სათაურის, მობოდიშებისა და მიკიბვ-მოკიბვის გარეშე” – თამაზ ხარაიშვილის ბლოგი

მთლად დარწმუნებული არ ვარ, მაგრამ  ჭეშმარიტებასაც დიდად არ დავშორდები, თუ ვიტყვი, რომ  საქართველოში ყოველი მეორე ადამიანი მზად არის საპრეზიდენტო  არჩევნებში,  როგორც კანდიდატმა , უყოყმანოდ მიიღოს მონაწილეობა   და სახეზე  სიწითლემაც კი არ გადაკრას.  პირიქით, იმასაც კი იტყვის, ეს აქამდე   როგორ ვერ მოვიფიქრეო. მოკლედ, საქართველოში, ყველანაირ არჩევნებში მოქმედებს ოლიმპიური თამაშების უზენაესი  პრინციპი; მთავარია არა  შედეგი, არამედ —მონაწილეობა!  საკმარისია კარტოფილის  ან ხახვის მოყვანის წესები იცოდე, ქსოვდე ან ქარგავდე, გამართულად იცოდე ხელის მოწერა (ვეტოს დასადებად) უკვე  “გახაზირებული” ხარ ტახტზე ასასვლელად (ანუ ავლაბრის საპრეზიდენტო სასახლეში  წამოსაწოლად).  კიდევ ის ვიცი, რომ თუ  ისევ ამჟამინდელივით, უფერული და უსახო პრეზიდენტი (უფლება-მოვალეობებს ვგულისხმობ, თორემ მარგველაშვილს “ვიდი” და ფერ-ხორცი არ აკლია) გვეყოლება, მისი საჭიროება ჩემს თვალში ნულთან იქნება გათანაბრებული.  არ მაქვს სურვილი, როგორც რიგით ამომრჩეველსა და მოქალაქეს, ამ არჩევნებში მივიღო მონაწილეობა, მით უფრო, თუ  წინა ისტორია განმეორდება და  ვიღაც “მისტერ X”-ს ხონჩით მიართმევენ ამ თანამდებობას, რისი პრეცედენტიც უკვე გვქონდა, როცა ბიძინა ქველმოქმედმა  გაგვიჩალიჩა მარგველაშვილი (როგორც ჩემი მეზობელი ორდიპლომიანი ტაქსისტი იტყოდა, “კ ჩორტუ ასეთი ქველმოქმედება”).  ჩემი მოკრძალებული, ამასთან, პრაქტიკით გამაგრებული მოსაზრებით, ჩვენს ისედაც წაფერდებულ ქვეყანას  ასეთი  ფორმალური პრეზიდენტი საერთოდ არ სჭირდება.  ჯერ ეს გუდამშიერი ქვეყანა სულ გამოხრეს (წერეთლების  მოურავივით) ამ  საჭიროზე რამდენჯერმე  აღმატებული რაოდენობის ჩინოვნიკებმა. ახლა კიდევ რამდენი ხარჯი სჭირდება თავად არჩევნებს, რამდენი კოორდინატორი გაცვეთს “ფრანცუზკებს” და ოცლარიანებს, რამდენი ქაღალდი დაიხარჯება, რამდენი ბენზინი დაიწვება, რამდენი კაცი მოცდება საპრეზიდენტო კანდიდატების ქება-დიდებაში და ა.შ. გარდა ამისა, ბიუჯეტი გათავისუფლდება პრეზიდენტისა და  მისი მიმყოლ-მომყოლის ხარჯებისაგან, პრეზიდენტის სასaხლეში კი ერთი კარგი საბანკეტო დარბაზი გაიხსნება  და იქით შეივსება ბიუჯეტი. მით უფრო, დღეს ასეთი მიმართულება ყოფილა პრიორიტეტული: პირველ სართულზე ყველა ფართი კომერციული უნდა იყოს,  ბიუჯეტს ემსახურებოდეს და არა ბიბლიოთეკასავით  იდგეს უქმად.  და კიდევ ერთი: სავარაუდოდ,  20-მეტი კანდიდატი მაინც იქნება და მათი წინასაარჩევნო  გაუთავებელი ლაყა-ლუყი საბოლოოდ შემაზიზღებს იმ ყუთს, რომელსაც ტელევიზორი ჰქვია  და რომელსაც  პირით კედლისკენ მიმაბრუნებინებს.
 შეიძლება ყველაფერში მართალი და სწორი არ ვიყო, მაგრამ არც  მთლად უსწორმასწორო ვარ,  ნეტარხსენებულ სერგია ერისთავივით, ან ეზოპესავით. ჩემმა მზემ. ახლომახლო რომ მივიხედ-მოვიხედე, ბევრი თანამოაზრე უნდა მყავდეს……მოკლედ, აღარ გვინდა ეს დიმიტრი გელოვანი პრეზიდენტები….

Share

კომენტარის დატოვება

თქვენი ელფოსტის მისამართი გამოქვეყნებული არ იყო. აუცილებელი ველები მონიშნულია *