”მებადური და ოქროს თევზი” – ზღაპარი დიდებისთვის

     ვფიქრობ, ადამიანები ყველაზე მეტად მაშინ ვცდებით, როცა ვფიქრობთ, რომ ზღაპრები ბავშვების საქმეა. მაშინ ვცდებით, როცა ზღაპრებს წარსულში ვტოვებთ და ჩვენი წარმოდგენით მხოლოდ უფრო მნიშვნელოვან ლიტერატურას ვეჭიდებით. 

არადა ჩვენი პირველი ფილოსოფიური ფიქრი, პირველი შეკითხვები და დასკვნები სამყაროსთან დაკავშირებით, სწორედ ზღაპრების კითხვის დროს ჩნდება. ვკითხულობთ ცნობილ ფილოსოფიურ ნაშრომებს, დიადი ავტორების წიგნებს, სხვადასხვა ჟანრის მნიშვნელოვან ლიტერატურას და ხანდახან საერთოდ გვავიწყდება, რომ ეს ყველაფერი ოდესღაც უკვე წავიკითხეთ, ეს ცოდნა ზღაპრების სახით ბავშვობაში უკვე მოგვეცა, რადგან ყოველი ადამიანური ნააზრევის ფაბულა, როგორი ფილოსოფიური და ღრმაც არ უნდა იყოს ის, დიდი ხნის წინ  უკვე ითქვა ზღაპრებში.

ოზურგეთის დრამატულმა თეატრმა სპექტაკლი ‘’მებადური და ოქროს თევზი’’ დადგა. პრემიერაზე მაყურებელი მოვიდა ბავშვებთან ერთად და უყურა ძალიან ლამაზად  კოსტუმირებულ  და მხიარულ სპექტაკლს, რომელიც სინამდვილეში ძალიან მძიმე ადამიანურ ვნებას და გამოწვევას – სიხარბეს ეხებოდა.

პუშკინისა და ძმები გრიმების სინთეზირებული ტექსტი და სცენაზე გაცოცხლებული ამბავი კეთილი მებადურისა და მადლიერი ოქროს თევზის შესახებ. ამბავი იმაზე, თუ რამდენად ხარბები შეიძლება ვიყოთ ადამიანები და როგორ უტიფრად შეგვიძლია სიკეთის სახით მოვლენილი სასწაული ვიცოტავოთ და პრეტენზიებიც კი გაგვიჩნდეს მის მიმართ.

სპექტაკლი იყო არაჩვეულებრივად კოსტუმირებული. ასეთი სილამაზე ჩვენს თეატრში მე პირადად დიდი ხანია აღარ მინახავს. ქორეოგრაფია – შთამბეჭდავი, ზოგჯერ საოცრად ნაზი, ხანაც ცეცხლოვანი და ვნებებით სავსე. მთლიანად ამბავი ძალიან შეკრული, ცოცხალი და საჭირო დოზით მარტივი. და რაც მთავარია, მსახიობები  არაჩვეულებრივად გარდასახულები თავიანთ პერსონაჟებში.

  • მებადური – სიკეთის და სისუფთავის უკანასკნელი მოჰიკანი სცენაზე, ხმის შთამბეჭდავი ტემბრითა და  უზუსტესი აქტიორული ენერგიით.
  • მებადურის ცოლი – ერთი უბრალო ქალი, ერთერთი ჩვენნაირი რომელიც სიხარბის უფსკრულში გადაიჩეხა, მსახიობის მიერ ძალიან დახვეწილად გამოძერწილი პერსონაჟი.
  • ჯამბაზი – წარმოდგენის მთავარი სათქმელი, მონარქის თვალწინ იმ ბეწვის ხიდზე მოხტუნავე მასხარა, რომელის ერთ მხარეს სიმართლეა, მეორე მხარეს კი მოჩვენებითობა.
  • მსახურთუხუცესები – ყოველი დროის საზოგადოების თვალსაჩინო სახეები, მაამებელი მოხელეები პირველი პირის კარზე.

და მაშინ, როცა სცენაზე  ჩვენი საზოგადოების ზღაპარი  თამაშდებოდა, პარტერში ვისხედით ჩვენ – მებადურები, უფრო ბევრნი მებადურის ცოლები, მსახურთუხუცესები, შესაძლოა ორიოდე ჯამბაზიც და სცენაზე ვუცქერდით ჩვენს თავს, ჩვენს უსუსურ ცხოვრებასა და სურვილებს. ოქროს თევზი კი  სცენაზეც და პარტერშიც იყო ერთადერთი, როგორც სიკეთისა და მადლიერების სასწაული, როგორც მზე, რომელიც ყველას ერთადერთი და საერთო გვაქვს და რომელსაც ხან აისის გამო ვასამართლებთ, ხანაც კი დაისის გამო.

არა, ეს ზღაპარი არ იყო მხოლოდ პატარებისთვის. ოზურგეთის დრამატულმა თეატრმა და მისმა არაჩვეულებრივმა რეჟისორმა მწვავე, თუმცა ძალიან ესთეტურად შეფუთული სატირა გაითამაშეს.

თამთა დოლიძე

”მებადური და ოქროს თევზი” 

დამდგმელი რეჟისორი: ვასო ჩიგოგიძე

რეჟისორი: ლალი თაბაგარი

ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის მერიის ფოტოები

Share

კომენტარის დატოვება

თქვენი ელფოსტის მისამართი გამოქვეყნებული არ იყო. აუცილებელი ველები მონიშნულია *