გუშინ პირველი აპრილია, დღესაც,  ხვალაც და ა. შ. აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე…- თამაზ ხარაიშვილის ბლოგი

ადრე, ხანდახან, ხარება ემთხვეოდა ბზობას, ამჯერად მას პირველი აპრილი დაემთხვა. არ ვიცი, არის თუ არა  ამაში რამე  საკრალურ-მისტიკური, მაგრამ ტყუილის საერთაშორისო დღეც უნდა აღვნიშნოთ ქართველებმა, რადგან ის თავისი შინა და გარე არსით ძალიან ახლოს დგას ჩვენს ქართულ მენტალობასთან, ანუ ფსიქოლოგიასთან, ხასიათთან.  ტყუილი თავისი არსით არაერთგვაროვანია, კერძოდ, არსებობს, მართლა ტყუილი, ნახევრად ტყუილი, სხვათაშორის ტყუილი, უმტკივნეულო ტყუილი, მტკივნეული ტყუილი და ა. შ. მაგ, უმტკივნეულო ტყუილი არის ბარონ მიუნჰაუზენის უწყინარი გამოგონილი ისტორიები, რომლებითაც ბავშვებს აბოლებდა წარმატებით, ასეთივეა მისი ქართველი “კოლეგების” __ლახუნდარელისა თუ   კეჟერაძის შემთხვევებში. არც ის უნდა გეწყინოს, თუ ვინმე გახშირებული სლოკინისას მოგატყუებს, მას ხომ შენთვის სიკეთე უნდა.  მე განსაკუთრებით ის ტყუილები არ მომწონს, რომლებსაც მოფერებით წინაასარჩევნო დაპირებებს  უწოდებენ. იმ ტიპის დაპირებების ტექნიკა  კი ისე კარგად არსად არ არის განვითარებული, როგორც საქართველოში და იგი ისე ლამაზად გადაიზრდება ხოლმე ხალხის გაბითურებაში, რომ მატყუარების ფილიგრანული ოსტატობით აღტაცებულიც ხარ და მოტყუებულიც.  ზოგიერთ სპეცკორს თუ სოფლკორს ნაციონალების აპოლოგეტი ვგონივარ, როცა ახლანდელი ხელისუფლების კრიტიკა წამომცდება ხანდახან და იბურძგლება სიბრაზით,მაგრამ მე არცერთი ხელისუფლების  ტყუილი არ მომწონს, არც წინასი და არც ახლანდელის . აბა, რა მოსაწონია, როცა იტყუები დაკარგული ტერიტორიების დაბრუნებით , მილიონი სამუშაო ადგილით  თუ 100 საავადმყოფოს გახსნით დაწყებული ე. წ. “ჰოლივუდის ღიმილით” დამთავრებული. ან თუ ის არის მოსაწონი, როცა გაუაზრებლად ბაქიბუქობ გაზის, ელექტრონის, ენერგომატარებლების, მგზავრობის საფასურის დაწევაზე და პირიქით იქცევი, ფასები ისე გარბის, როგორც დარახტული არაბული ბედაურები. ბოლოს  ტყუილი კვირიკაშვილმა თქვა, სულ მალე საქართველოს გამოვიყვანთ ჩაკეტილი წრიდანო. აი, როგორ გამოჰყავს, ამის თქმა დაავიწყდა, საერთოდ, ამ ხელისუფლებამ მიივიწყა კონკრეტული დაპირებები, ტექნოლოგია დახვეწა და ზოგად დაპირებებზე გადავიდა, თქვა, მეტი კეთილდღეობა იქნებაო, მაგრამ არ უთქვია , თუ ამაში საკუთარ თავს გულისხმობდა, რამეთუ ჩემს ირგვლივ ბევრ გაკეთილდღეობებულს ვერ ვხედავ, მოსახლეობის აბსოლუტურ იმრავლესობას ისევ ის  პრობლემები აწუხებს, რომელთა ელემენტარულ დონეზე გადაჭრა, ოდნავ მაინც შეუმსუბუქებდა ცხოვრებას. ხშირად საუბრობენ ეკონომიკურ ზრდაზე, მაგრამ ეს ზრდა ხალხის ცხოვრებაზე თუ არ აისახა, აბა საგანელიძის მასსავით ზორბა ხელფასსა  და მთავრობის ჩინოვნიკების პანტა-პუნტა პრემიადანამატებს (რატომ? რისთვის?), რა თავში ვიხლით. მოკლედ , შეიძლება ვინმე მომედავოს, ხელისუფლებას მტკივნეულ ადგილას (სოციალურ პრობლემებს ვგულისხმობ, სხვას _ არა) აჭერს ფეხსო,  აბა, გარე და შიდა პოლიტიკა ხომ გვაქვს მოკვარახჭინებული. ნატო არ გვიღებს, რუსი მისკენ მიგვათრევს, თუ ნებით მივეთრევინებით, პოზიცია და ოპოზიცია ხან სიტყვით, და ხან მუშტით ერთიმეორეს ცხვირ-პირს უერთიანებს და ა. შ.
რაღა ბევრი გავაგრძელო და გუშინ პირველი აპრილი იყო, დღესაც პირველი აპრილია, ხვალაც იგივე იქნება, რადგან ახალი სხვა არაფერი ჩანს ამ ცისქვეშეთში, როგორც იტყოდა ეკლესიასტე….

Share

You may also like...

კომენტარის დატოვება

თქვენი ელფოსტის მისამართი გამოქვეყნებული არ იყო. აუცილებელი ველები მონიშნულია *