ქვეყანა, სადაც შეიძლება ყველაფერი მოხდეს – თამაზ ხარაიშვილის ბლოგი

ეს გახლავთ სათაური კომუნისტებისდროინდელი წიგნისა, რომელიც  იმდროინდელი ამერიკის შეერთებული შტატების  გაფუჭებულ-ბურჟუაზიულ ყოფას ასახავდა და რომლის ავტორები ელენე და გიორგი პაპუაშვილები იყვნენ, ამერიკაში მცხოვრები ემიგრანტი ცოლ-ქმარი. ამ წიგნში სხვა მოვლენებთან ერთად ასახულია  “ზნეწამხდარი” ამერიკელების ცხოვრება. ბავშვი ვიყავი,  ეს წიგნი რომ წავიკითხე და თავს ბედნიერთა რიცხვს ვათვლიდი, რომ აქ ვცხოვრობდი და  არა _იქ. თან არ ვიყავი ზანგი, უკაცრავად, აფროამერიკელი.   თუმცა, თურმე, ტყუილად მიხაროდა, რადგან ახლა მეც იმ ქვეყანაში ვცხოვრობ, სადაც ყველაფერი ხდება და არც იმ წარმოდგენაზე უკეთ გამოვიყურები, რასაც  აფროამერიკელებზე ფიქრობდნენ იმ დროს. ( ამერიკაზე წარმოდგენა არც მაშინ შემცვლია, როცა 90-იან წლებში ერთი ჩემი მეგობარი წავიდა ამერიკაში, პრესტიჟული პროფესია ჰქონდა, მაგრამ პირველ ეტაპზე, მხოლოდ მოხუცთა მომვლელის თანამდებობას გამოჰკრა ხელი და არაერთი იქაური მიაბარა კოლუმბის აღმოჩენილ მიწას). ჩვენთან კი ვისაც ავტომატი ეჭირა, ან  შუბლზე ხარის ტყავი ჰქონდა გადაკრული არეულ-დარეულ საქართველოში, ანუ დამოუკიდებლობის  პირველ წლებში, გვარიან ქონებას გამოკრა ხელი. ახლა წვრილად არ მოვყვები, ანაბრების, საბანკო ყალთაბანდობების, ველური “პრიხვატიზაციის” ამბებს, მაგრამ შედეგი სახეზეა _ საქართველოში ჩამოყალიბდა ორი კასტა: გამდიდრებულ-გაზულუქებულთა (უმცირესობა) და ღარიბ-ღატაკ-ბოგანოთა (უმრავლესობა), ეს  უმცირესობა იმ უმრავლესობას არჩევინებს თავს  (დემოკრატიის წმინდა კანონების დაცვით)  ხელისუფლებად, მერე მოაჯდება კისერზე და  დააჭენებს თავის ნებაზე.  ეს უმრავლესობა ცარიელი დაპირებებით ივსებს სტომაქს და პირზე ნერწყვი ადგება, როცა გაიგებს, რომ მის არჩეულსა  და ხელისუფლებაში ჩამომჯდარს უზარმაზარი  ჯამაგირი აქვს  და რადგან მის გადიდებულ მადას ჯამაგირი ვეღარ წვდება, პრემია-დანამატებს ისე იმატებს, როგორც ერთ დროს ლაღიძის წყალში გიმატებდნენ სიროფს, თუ კიდევ ერთ ოცკაპიკიანს  გააძრობდი ჯიბიდან.  ამომრჩეველს სულ არ უკვირს, რომ ასეთი კარგი მატების (ხელფას-პრემია-დანამატების)  პირობებში რატომ გროშ-შაურით არ იზრდება სოც გასაცემლები. ამომრჩეველს არ უკვირს, რატომ ძვირდება ყველაფერი კოსმოსური სიჩქარით, რატომ აქვს ათეულ ათასობით ჯამაგირი ენერგორესურსების მარეგულირებელი კომისიის წევრებს, რომლებიც ვერასდროს გაიგებენ, თუ რატომ  უჭირს,  რომელიმე გოგია უიშვილის შთამომავალს 5_6 ლარის გადახდა ელექტრონში, და ამჯობინებს, ბნელში იჯდეს. (კიდევ კარგი, სიბნელეში ცხოცრების შესანიშნავი პრაქტიკა მიიღო შევარდნაძის დროს). აბა, ის ხომ საერთოდ არ გაუკვირდება, თუ ვინმე ტყეებს გამოუცვლის ადგილს ან მდინარებს შეაბრუნებს და აღმა გაუშვებს აცაურასავით ( ეს პატარა მდინარე გურიაშია და ერთადერთია მსოფლიოში, რომელიც აღმა მიედინება, თუმცა ეს სულაც არ გამომდინარეობს მისი გურულობიდან).
მოკლედ, როგორც ერთი ნამეტნავად ჭკვიანი ქართველი იტყოდა:” არსაიდამ  ხმა, არსით ძახილი…..”

Share

You may also like...

კომენტარის დატოვება

თქვენი ელფოსტის მისამართი გამოქვეყნებული არ იყო. აუცილებელი ველები მონიშნულია *